De tentoonstelling vertrekt vanuit een verstilde beeldtaal waarin aanraking, vergankelijkheid en zintuiglijke ervaring centraal staan. Terugkerende motieven zoals handen, stenen en magnolia dragen een fragiele spanning tussen aanwezigheid en verdwijnen. De magnolia speelt hierin een centrale rol als tijdsdrager: haar bloei markeert een tijdelijk moment, een kantelpunt tussen verschijnen en verval.
In deze beelden wordt tijd niet lineair weergegeven, maar voelbaar gemaakt als een trage, bijna onmerkbare verschuiving. De historische context van het begijnhof vormt een resonante achtergrond voor dit werk. De beslotenheid, stilte en gelaagdheid van de plek versterken de thematiek van inkeer en tijdelijke aanwezigheid.
De titel Utsuroi verwijst naar een Japans begrip dat de subtiele overgang en vergankelijkheid van alle dingen aanduidt zoals bloesem die verschijnt en weer verdwijnt.
