Het startte in 2022 met een groepsoverleg. Hoe kunnen we binnen het keramisch proces rechtstreeks een link leggen met de bibliotheek? Hier werd niet alleen naar het metaforische, duidelijk verwijsbare inhoudelijke maar ook het technisch aspect werd onderzocht.
Wat gebeurt er met boeken die stuk zijn, die niet meer relevant voor de bib zijn? We namen contact op met de bib en vroegen een deel van de 'wegwerpboeken’ die normaal bij de vuilnisbelt bestemd waren om rechtsreeks te verwerken in de kleimassa.
We maakten papierklei, waarbij de blaadjes één voor één gescheurd werden en gemengd onder de klei die gebruikt werd voor de afzonderlijke kunstwerken. De materie werd zo een bindmiddel tussen de verschillende werken. Maar ook vormelijk wilden de leerlingen een eenheid toevoegen tussen de gezamenlijk opgestelde werken. Via gesprek kwamen we tot het gebruik van specifieke kleuren die gepresenteerd werden in de toch individuele aanpak van de ontwerpen werken voor de sokkels. Er zou per sokkel een bepaalde kleur benadrukt worden.
Om de interesse en opmerkzaamheid van het publiek aan te wakkeren werden de sokkels ingepakt met gekleurde gerecycleerde plastic. Elke maand werd een sokkel uitgepakt en een nieuw werk geplaatst. Zo werd ook de link tussen kleur en vorm extra geduid.
De werken werden individueel of in duo uitwerkt. Van het moment er een werk af was en geplaatst was, zou er een gekleurde postkaart beschikbaar gesteld worden voor het publiek, als een te verzamelen reeks van grafische weergave.
Deze kaarten zijn als gehele verzameling te verkrijgen bij de bibliotheek, KASK, Belgica en Visit Dendermonde. Dit proces werd in beeld gebracht via een instagram: beelden_voor_de_bib
Beelden voor de bib, 2023-2025, afdeling Keramiek KASK Begeleiding: Veerle Van Nuffelen
Blauw: ‘Samen verbonden’ (2022)
Marc Schelck geeft via eenvoudige anonieme figuren, die verbonden zijn aan hun hoofden met een blauwe cilinder, weer dat de bib als verbinding kan functioneren. Via hedendaagse invulling van de bib, studieruimtes, workshops overstijgt de bib haar functie als louter opzoekingsmogelijkheden. Het menselijk karakter wordt benadrukt door de vormen van de twee figuren. De cilinder, die ook staat voor openheid, waar de kijker kan door kijken is op een specifieke manier geplaatst zodat je inkijkt in de bib. Marc wil hier ook een inkijk geven aan het architecturaal pareltje van de bib. Door in detail en vanuit verschillende oogpunten te kijken door de buis, kan je zowel beperkt inzoomen op wat er zich binnenin afspeelt, alsook je focussen op de architecturale structuur van het gebouw. Ze fungeert op die manier als een wegwijzer voor de kijker, gedragen door de mens.
Geel: ‘Een kip in het bos’ (2023)
Bij de hoogste sokkel vind je verborgen in de sokkel een keramische gele sculptuur in de vorm van een zwam. Het duo Hilde Alens en Sienie Van Geerteruy vertrokken vanuit de betekenis en functie van een bib: het zou een open plaats kunnen zijn waar elk individu de kans krijgt om zichzelf te ontwikkelen, verder te verdiepen. Het kan de mens verder vormen maar laat daarna ook verder sporen na. Bij 'sporen' dachten ze verder na over de vormgeving en hoe deze in de hoge sokkel subtiel kon geïntegreerd worden. Sporen zijn immers soms niet echt zichtbaar.
Qua vorm zochten ze naar een specifiek beeld dat gelinkt is aan 'sporen'. Zo kwamen ze aan de 'zwam’' In de hoop dat er zich uit zichzelf nog extra zwammen ontwikkelden op de gemaakte keramische zwam, smeerden ze de zwam in met een yoghurtmengsel en echte zwamsporen. Dit experiment mislukte door plotse weersveranderingen, maar het keramisch werk laat wel zijn sporen na.
Groen: ‘Caleidoscoop’ (2023)
Jannine Fierens ziet de bib vooral als een plaats waar ruimte is voor verwondering en ontdekking. Ze koos voor het uitwerken van een Caleidoscoop, hou je deze naar het licht zie je plots nieuwe vormen verschijnen. Door haar vorm op grote schaal uit te werken nodigt ze de kijker uit om naar de lucht te kijken. Ook daar vinden we plaats voor verwondering, verandering in luchten en licht. En moest je effectief door de Caleidoscoop kijken zie je vanuit verschillende hoeken de kleur groen in zijn verschillende vormen, kleuren, en telkens op een andere manier. Deze veelzijdigheid typeert ook de functie van de bib.
Oranje: ‘Su navi per mari’ (2023)
De sokkel werd zelf een inspirerende vorm voor Christl Van Haute. Ze zag er een openheid in die ze vertaalde naar de 'open zee'. Een klein bootje zwerft eenzaam op het grote oppervlak, en zoekt zijn weg tussen de golven naar ergens. Op de zijkanten van het zwarte water vind je in oranje tekst, enkele films en titels van boeken die een grote betekenis speelden in het leven van Christl. Zo kan je de openheid van de zee beschouwen als de bib, waar de golven en de verhouding tussen de grootte van de sokkel en het kleine bootje, staan voor het ontdekken in zijn veelheid.
Rood: ‘Wijzer weg’ (2023)
Nathalie Vermeir vertrok vooral vanuit haar gekozen kleur: rood. Ze associeerde deze kleur dadelijk met 'de rode draad'. Ze vroeg zich af hoe ze de rode draad kon linken met het verhaal van een bib. Voor haar is een rode draad iets dat zich overal verder duwt, stuurt, volgt. De functie van een bib kan een draad in ons leven zijn om ons te leiden naar meer wijsheid en verbeelding.
Het opbouwende karakter probeerde ze ook in terug te brengen in haar sculptuur. Ze herinnerde zich vooral de tweedimensionele vormen met uitsnijdingen waarin ze in haar kindertijd, ruimtelijke vormen maakte. Deze zijn inspiratiebron om tot haar vorm te komen. Vlakke vormen (zoals boeken, papier) worden een constructie door ze in elkaar te schuiven tot een puzzel. De rode lijn die de stukken verbindt staat dan ook voor de rode draad die alles aan elkaar lijmt.
Wit: ‘Onbegrensd omarmen’ (2023)
Met dit werk willen het duo Pascale De Wilde en Karine Huttener de nadruk leggen op 'omarmen'. Zij zochten specifiek naar een vorm die in elkaar draait, een open cirkel die vraagt om verbinding. Ze zien de bib als een uitnodiging waar plaats is om mensen te raken, de wereld te ontdekken, zonder de cirkel volledig te sluiten. Oorspronkelijk maakten Karine en Pascale ook gebruik van de omgeving rondom de sokkel en werden er kleinere open cirkels in de boom ernaast gehangen om de vorm eindeloos laten verder te groeien. Helaas zijn deze verdwenen na de eerste snoeibeurt van de boom.
Zwart: ‘Probatio Penae’ (2023)
De eerste geschreven Nederlandse woorden zijn ‘Hebban olla Vogala nestas Hagunnan’. Silke d’Haese zocht naar een manier om het belang van communicatie via letters weer te geven. Ze dook in de geschiedenis van tekst en manieren van weergave. Het Foxtrotalfabet diende oorspronkelijk als internationaal telefoniecommunicatie en spellingsalfabet. Ze verbond deze 2 gegevens door elke letter van de eerste Nederlandstalige zin om te zetten in het Foxtrotalfabet. Door de papierklei zelf te laten spelen tegenover een zwarte achtergrond, wil ze via letters ook het belang van beeld in de aandacht brengen. Een blok letters die je niet dadelijk kan 'lezen' staat voor dieper onderzoek, waarin de bib ook een functie heeft.
